The story

New Information on the Petralona Skull Controversy

New Information on the Petralona Skull Controversy

We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Ancient Origins has recently presented the debate about the skull found in Petralona, Greece. This debate has been continuing in the scientific community for more than half a century. While the Greek government has tried to supress information regarding the skull and disallow Dr Aris Poulianos and his collaborators from carrying out further research, many scientists have spoken out in support. Read the background to the discovery of a human skull in Petralona , that has since been referred to as ‘Petralona Man’.

In a recent letter to the Ministry of Culture in Greece , dated 13th August 2013, Dr. Kyung Sik Woo, the South Korean President of the International Union of Speleology, a UNESCO-recognized organization that represents cave scientists and cavers in over 60 countries, wrote:

Petralona Cave, in Chalkidiki, Greece, is an internationally significant archaeological and paleontological site. Over the years there have been disputes about the age of the hominin skeletons recovered from the cave. More recently I've heard concerns about the condition and security of those materials, and that research scientists, notably the primary scientists who studied the material and the cave, Drs Aris and Nikolas Poulianos, are being refused access to the materials and cave for further research. I am writing on behalf of the Union Internationale de Speleology (UIS) to state and request the following be done openly and transparently: Demonstrate that the materials are safe from harm and establish a policy to assure their continued long-term security; use documents and other information to prove the authenticity and provenance of the materials; carefully and accurately document the physical condition of the materials and any damage to establish a baseline from which their future condition and the effects of any handling should be secured and future study can be precisely compared and measured; and develop a policy that includes the procedures, conditions, and limitations under which any qualified scientist can access the materials for further study.

Professor Macie Henneberg, Department of Anatomy and Cell Biology, University of Cape Town, has also reiterated the importance of the discovery:

There is no doubt that all aspects of the origins of humans and of their present-day life are of interest to all mankind and that no effort should be spared in investigating them… The cave of Petralona and related sites stand out as one of the foremost documents of man's origins.

Some disputes are still going on, but it is becoming ever clearer that the exact age of the Petralona skull is very important concerning the investigation of human evolution for many reasons.

It is a totally different consideration whether the diversification of our subspecies (anthropological types, phylae, or the commonly called races) took place thousands of years ago or almost one million years ago. Until determining the age of the Petralona skull at ~700,000 years, all human fossils before around 400,000 years were considered as belonging to one species of Homo erectus , for example, ‘Beijing man’ (500,000 years), Java man (900,000 years), or other African exemplars (around 1.1 million years).

Recapitulating the facts and the surrounding framework concerning the Petralona skull, initially it was considered by P. Kokkoros and A. Kanellis, Professors of Thessaloniki University, that it represented an unstratified female Neanderthal of ~50,000-70,000 years ago. The same age was given in 1964 by two German researchers, O. Sickenberg in Paleontology and E. Breitinger in Anthropology, the latter declaring that Petralona man is “the first African out of Africa”.

When Dr Aris Poulianos had the opportunity to study the skull, he immediately highlighted the European traits of the male Petralona man. In 1968, and again from 1975 to 1983, he excavated the Petralona cave, proving that the human skull belonged to a well evident stratigraphic sequence (corresponding to the 11th layer), of 700,000 years old, presenting its own Paleolithic culture, not to mention the oldest traces of fire ever kindled by a human being. The above mentioned professor, O. Sickenberg, with the help of his pupil G. Shutt, indirectly agreed with Dr Aris Poulianos concerning the date of 700,000 years before passing away by the end of 1970.

The initial international reaction was that no humans could exist at that age out of Africa in Europe. Therefore, Dr Aris Poulianos’ theory was seen as exaggerated. However, during the next decades due also to Petralona excavating data, other European Palaeo-anthropological sites were proven to be of an analogous age (700,000 years), such as Mauer (Germany), Isernia (Italy) or Boxgrove (England). The scientific “wind” started slowly to “blow” in favour of Poulianos. Discoveries such as in Atapuerca (Spain), Ceprano (Italy) or Dmanissi (Caucasus) reconfirmed the initial idea that in Europe the existence of humans could be of 2 million years ago, if not even more. However, in Greece, it seems that this news never arrived and that things became worse. That is why Professor Macie Henneberg wrote in a letter to “Current Anthropology” (v. 29, 1988):

By the entrance to the (Petralona Anthropological) museum there is a marble plaque describing the purpose of the museum and stating that it was erected through Dr. Poulianos efforts. His name has been crudely chiselled off (though parts of it are still legible). There is no competent anthropologist supervising the site and the museum at the moment… I do think that it is unethical to erase facts with a chisel and to prevent competent researchers from continuing their work at the site.

It is important herewith to point out that after Dmanissi, a new “exodus like theory” emerged. First, Homo habilis escaped (via deserts of Sinai) from Africa to Eurasia, where finally it became extinct. On the contrary, in Africa, Homo habilis evolved into Homo erectus , who in its turn spread to the rest of the world, but finally disappeared there too. In Africa, however it evolved into Homo heidelbergensis (an archaic form of Homo sapiens ), defused all over the world, but where it also disappeared. In Africa, Homo heidelbergensis evolved into Homo sapiens where it supposedly spread out of Africa 200,000 years ago.

Returning back to the Petralona skull dating, two main questions arise: A. If any ancestral human forms at the age of more than 700,000 years ago existed, preceding today’s living populations (African, Asian, European), could the manifestation of their diversification be much older than it was initially thought (and not only 10,000, 30,000 or 200,000 years ago)? Since it would be very improbable for similar subspecific anthropological types to be repeated after almost a million years towards the same direction, the hypothesis of the early diversification (due to different adaptations) gains ground. B. Does it mean that all humans have belonged to the same species for the last 700,000 years or more?

The answer to the above questions pass through the exact chronology of the Petralona skull (where most of the Anthropological Association of Greece’s efforts were directed), as well as establishing the degree of the Paleolithic culture.

On the other hand, a huge damage of the skull itself was advanced by some scholars, a fact denounced by R. Murill (USA), C. Stringer (England), R. Protsch (Germany), my father, Dr Aris Poulianos, me and others. In my opinion, this damage happened to erroneously extract samples from the skull in order to contradict the dating of 700,000 years. This sampling not only greatly damaged the skull (animal fossils could be destroyed instead), but also gave a totally incorrect date to between 125,000 and 240,000 years ago. The Anthropological Association of Greece, feeling a heavy duty in front of the international scientific and public community, asked the Greek authorities to advance written descriptions accompanied by photos and videos verifying the skull’s state of preservation. This was to be reassured that at least from that moment on, nobody could sample without the consensus of the Greek state along with the aid of an international council. This is one of the reasons why Doctors N. Taylor (2012) and Kyung Sik Woo (2013) addressed their letters with analogous contexts to the Greek Ministry of culture.

In closing is an excerpt from Professor Macie Henneberg’s letter:

Knowledge is among the most precious resources of humanity. It should be freely pursued and shared internationally…The Congress appeals to the international community of scholars to make every possible effort to protect the invaluable evidence of human origins and to enable researchers with years of local experience to continue their work in the spirit of academic freedom and to the benefit of human knowledge.

The controversy of ⟾male hysteria'

For centuries, doctors readily diagnosed women with “hysteria,” an alleged mental health condition that explained away any behaviors or symptoms that made men…uncomfortable.

Share on Pinterest Image credit: visual7/Getty Images

A fondness of writing, symptoms of post-traumatic stress disorder or depression, and even infertility — for the best part of two centuries, all of these and more could easily fall under the umbrella of “female hysteria.”

Throughout the 18th and 19th centuries, female hysteria was one of the most commonly diagnosed “disorders.” But the mistaken notion that women are somehow predisposed to mental and behavioral conditions is much older than that.

In fact, the term hysteria originated in Ancient Greece. Hippocrates and Plato spoke of the womb, hystera, which they said tended to wander around the female body, causing an array of physical and mental conditions.

But what was female hysteria supposed to be, what were its symptoms, how did doctors “treat” it, and when did they cease to diagnose it as a medical condition?

These are some of the questions that we answer in this Curiosities of Medical History feature.

While the original notions of female hysteria extend far into the history of medicine and philosophy, this diagnostic became popular in the 18th century.

In 1748, French physician Joseph Raulin described hysteria as a “vaporous ailment” — affection vaporeuse in French — an illness spread through air pollution in large urban areas.

While Raulin noted that both men and women could contract hysteria, women were, according to him, more predisposed to this ailment because of their lazy and irritable nature.

In a treatise published in 1770–1773, another French physician, François Boissier de Sauvages de Lacroix, describes hysteria as something akin to emotional instability, “subject to sudden changes with great sensibility of the soul.”

Some of the hysteria symptoms that he named included: “a swollen abdomen, suffocating angina [chest pain] or dyspnea [shortness of breath], dysphagia [difficulty swallowing], […] cold extremities, tears and laughter, oscitation [yawning], pandiculation [stretching and yawning], delirium, a close and driving pulse, and abundant and clear urine.”

De Sauvages agreed with his predecessors that this condition primarily affected women, and that “men are only rarely hysterical.”

According to him, sexual deprivation was often the cause of female hysteria. To illustrate this, he presented the case study of a nun affected by hysteria, who became cured only when a well-wishing barber took it upon himself to pleasure her.

Another means of “treating” instances of hysteria was through mesmerism, an alleged psychosomatic therapy popularized by Franz Anton Mesmer, a German doctor who was active in 18th-century Europe.

Mesmer believed that living beings were influenced by magnetism, an invisible current that ran through animals and humans, and whose imbalances or fluctuations could lead to health disruptions.

Mesmer alleged that he could act on this magnetic undercurrent and cure humans of various maladies, including hysteria.

Article highlights:

Throughout the 19th century and the beginning of the 20th century, there was perhaps even more talk of female hysteria and its potential causes.

Around the 1850s, American physician Silas Weir Mitchell, who had a special interest in hysteria, started promoting the “rest cure” as a “treatment” for this condition.

Rest cure involved lots of bed rest and strict avoidance of all physical and intellectual activity. Mitchell prescribed this treatment preferentially to women who he deemed as having hysteria.

By contrast, he would advise men with hysteria to engage in lots of outdoor exercise.

Mitchell famously prescribed the rest cure to the American writer Charlotte Perkins Gilman, who found the experience so harrowing that she wrote “The Yellow Wallpaper,” a psychological horror story that maps the slow psychological deterioration of a woman who is forced by her doctor, her husband, and her brother to follow this “treatment.”

In France, neuropsychiatrist Pierre Janet, who was most active between the 1880s and the early 1900s, argued that hysteria resulted from a person’s own warped perception of physical illness.

Janet wrote that hysteria was “a nervous disease” where “a dissociation of consciousness” took place, often characterized by symptoms such as somnambulism, the emergence of “double personalities,” and involuntary convulsions.

The founder of psychoanalysis, Sigmund Freud, also took an interest in hysteria , though his views on its causes fluctuate throughout his career.

He argued that hysteria was the conversion of psychological issues into physical symptoms, often with an element of erotic suppression.

At first, he suggested that symptoms of hysteria were caused by traumatic events, though later, he said that previous trauma was not necessary for hysteria to develop.

The 2011 rom-com Hysteria popularized the view that vibrators are tools meant to cure hysteria in female patients.

This story originates from an influential book of medical history: The Technology of Orgasm, by Rachel Maines, which first appeared in 1999.

Maines argued that, in the late 19th century, doctors would often treat female patients’ hysteria symptoms by manually stimulating their genitalia. According to her, the vibrator eventually emerged as a device that would save physicians some effort when treating their patients.

However, more recently, scholars argue that Maines’s perspective was inaccurate and that there was no evidence to support her theory.

The study paper that contradicts Maines’s theory states, “none of her English-language sources even mentions production of ‘paroxysms’ [a euphemism for orgasm] by massage or anything else that could remotely suggest an orgasm.”

Yet such stories and hypotheses emerged precisely because 19th-century medical treatises did emphasize the connection between female sexuality and hysteria.

Some 19th-century doctors infamously argued that problems within the genitalia could cause psychological problems in women — including hysteria.

For instance, Richard Maurice Bucke, a Canadian psychiatrist active in the late 19th century, opted to perform invasive surgery, such as hysterectomies — where doctors remove the uterus — to “cure” female patients of mental illnesses.

Therefore, for a long time, hysteria remained an umbrella term that included numerous and widely different symptoms, reinforcing harmful stereotypes about sex and gender.

While this “condition” is no longer recognized and started to “fall out of fashion” in the 20th century, this was actually a long and unsteady process.

The first Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-I) of the American Psychiatric Association (APA) — published in 1952 — did not list hysteria as a mental health condition.

Yet it reappeared in the DSM-II in 1968, before the APA dropped it again in the DSM-III, in 1980.

Time and again, researchers of medical history point to evidence that hysteria was little more than a way to describe and pathologize “everything that men found mysterious or unmanageable in women.”

And while medical practices have evolved incomparably over the past couple of centuries, investigations still reveal that data about females are often scarce in medical studies.

In turn, this continues to impact whether they receive correct diagnoses and treatments, suggesting that society and medical research have a long way to go to ensure all demographics get the best chance at appropriate healthcare.

Skull and Bones, or 7 Fast Facts About Yale’s Secret Society

Skull and Bones, Yale University’s most famous and most secret society, has inspired sinister conspiracy theories since its founding in 1832. Some people believe Skull and Bones controls the CIA, while others think it’s a branch of the Illuminati, seeking a global totalitarian government. Still others blame it for the Kennedy assassinations.

Those theories got help from at least one of the society’s famous members James Jesus Angleton, who headed CIA counterintelligence for nearly two decades.

Skull and Bones also has a reputation as a club for future leaders. It so epitomized East Coast elitism in 1925 that F. Scott Fitzgerald had two of his main WASPy characters in The Great Gatsby belonging to it. Later, in the television series Batman, Bruce Wayne’s grandfather wears a Yale sweater in his portrait and was said to have founded Skull and Bones.

They meet in a crypt-like sandstone structure called the Tomb. Only Skull and Bones members may enter, and ghoulish objects like skeletons and the portraits of famous members decorate the walls.

The 700,000-year-old Skull in Greek cave, completely shatters the Out of Africa theory

The “Petralona Man,” or “Petralona Archanthropus” is a for 700,000 years old human skull found in 1959. Since then, scientists have tried to locate the origin of this skull, which has created tremendous controversy.

The skull, indicating the oldest human “europeoid” (presenting European traits), was embedded in a cave’s wall in Petralona, near Chalkidiki in Northern Greece.

A shepherd mistakenly found the cave, dense with stalactites and stalagmites. The cave and skull study was assigned to Dr Aris Poulianos, an anthropologist specialist, member of UNESCO’s International Union of Anthropology and Ethnology and president of the Anthropological Association of Greece.

Before that, Dr. Poulianos was already known for his thesis on “The origin of the Greeks”. His thesis was based on craniological and anthropometrical studies of Modern Greek populations, which proved that modern Greeks are related to ancient Greeks and that they are not the descendants of Slavic nations.

After the extensive study on the 700,000-year-old skull, he concluded that the “Petralona man” was not connected to the species that came out of Africa. His arguments were mainly based on the skull’s almost perfect orthography, the shape of its dental arch, and the occipital bone construction.

According to the “Out of Africa” theory, “anatomically modern humans” known as “Homo sapiens” originated in Africa between 200,000 and 100,000 years ago before spreading to the rest of the world. This theory was related to the fact that most prehistoric fossils were found in Africa.

In 1964, two German researchers, anthropologist E. Breitinger and paleontologist O. Sickenberg, who was invited to Greece, suggested that the skull was actually 50,000 years old, thus rejecting Dr. Poulianos’ theory.

Moreover, Breitinger claimed that the skull belonged to the “first African out of Africa”. A few years later, in 1971, US Archaeology magazine confirmed Poulianos’ statement.

According to the scientific magazine, the existence of a cave dating back more than 700,000 years and human presence in almost every geological layer were ascertained.

Additionally, the magazine affirmed that human presence became evident from the discovery of Paleolithic tools of the same age and the most ancient traces of fire that was ever lit by human hand.

The research continued from 1975 to 1983, when the excavation stopped and findings remained inaccessible to study until 1997.

Today, 50 years after the discovery of the “Petralona man”, modern methods of absolute chronology confirm Dr. Poulianos’ theory.

Most academics believe that the skull belongs to an archaic hominid with strong European traits and characteristics of Homo erectus, Neanderthals and sapiens, but they distinguish it from all these species. This incredible discovery raises new questions on human evolution and certainly challenges the “Out of Africa” theory.

Poulianos, A. N. Archaeology 24, 6–11 (1971).

Poulianos, A. N. Anthropos 7, 7–11 13–29 (1980).

Sickenberg, O. Geol. Geophys. Res. Inst. Athens 9, 1–16 (1964).

Sickenberg, O. Ann. Geol. Pays. Hellen. 23, 230–264 (1971).

Hennig, G. J. thesis, Univ. Cologne (1979).

Ikeya, M. Anthropos 7, 143–151 (1980).

Schwarcz, H. P., Liritzis, Y. & Dixon, A. Anthropos 7, 152–173 (1980).

Hennig, G. J., Bangert, U., Herr, W. & Poulianos, A. N. Anthropos 7, 215–241 (1980).

Liritzis, Y. Anthropos 7, 215–241 (1980).

Ikeya, M. Science 207, 977–979 (1980).

Bangert, U. & Hennig, G. J. PACT J. 3, 281–289 (1979).

Wintle, A. G. Can. J. Earth Sci. 15, 1977–1986 (1978).

Zeller, E. J., Levy, P. W. & Mattern, P. L. Proc. Symp. Radioactive Dating and Low Level Counting, 531–540 (IAEA, Vienna, 1967).

Ikeya, M. Nature 255, 48–50 (1975).

Ikeya, M. Archaeometry 20, 147–158 (1978).

Harmon, R. S., Thompson, P., Schwarcz, H. & Ford, D. Nat. Speleol. Soc. Bull. 27, 21–33 (1975).

Hennig, G. J., Bangert, U. & Herr, W. Br. Mus. Occas. Pap. 21, 73–78 (1980).

Schwarcz, H. P. Archaeometry 22, 3–24 (1980).

Wintle, A. G. J. Electrostat. 3, 281–288 (1977).

Liritzis, Y. & Poulianos, A. N. Anthropos 7, 252–259 (1980).

The Kennewick Man Finally Freed to Share His Secrets

In the summer of 1996, two college students in Kennewick, Washington, stumbled on a human skull while wading in the shallows along the Columbia River. They called the police. The police brought in the Benton County coroner, Floyd Johnson, who was puzzled by the skull, and he in turn contacted James Chatters, a local archaeologist. Chatters and the coroner returned to the site and, in the dying light of evening, plucked almost an entire skeleton from the mud and sand. They carried the bones back to Chatters’ lab and spread them out on a table.

Related Content

The skull, while clearly old, did not look Native American. At first glance, Chatters thought it might belong to an early pioneer or trapper. But the teeth were cavity-free (signaling a diet low in sugar and starch) and worn down to the roots—a combination characteristic of prehistoric teeth. Chatters then noted something embedded in the hipbone. It proved to be a stone spearpoint, which seemed to clinch that the remains were prehistoric. He sent a bone sample off for carbon dating. The results: It was more than 9,000 years old.

Thus began the saga of Kennewick Man, one of the oldest skeletons ever found in the Americas and an object of deep fascination from the moment it was discovered. It is among the most contested set of remains on the continents as well. Now, though, after two decades, the dappled, pale brown bones are at last about to come into sharp focus, thanks to a long-awaited, monumental scientific publication next month co-edited by the physical anthropologist Douglas Owsley, of the Smithsonian Institution. No fewer than 48 authors and another 17 researchers, photographers and editors contributed to the 680-page Kennewick Man: The Scientific Investigation of an Ancient American Skeleton (Texas A&M University Press), the most complete analysis of a Paleo-American skeleton ever done.

Kennewick Man: The Scientific Investigation of an Ancient American Skeleton (Peopling of the Americas Publications)

Kennewick Man: The Scientific Investigation of an Ancient American Skeleton (Peopling of the Americas Publications) [Douglas W. Owsley, Richard L. Jantz] on *FREE* shipping on qualifying offers. Almost from the day of its accidental discovery along the banks of the Columbia River in Washington State in July 1996

The book recounts the history of discovery, presents a complete inventory of the bones and explores every angle of what they may reveal. Three chapters are devoted to the teeth alone, and another to green stains thought to be left by algae. Together, the findings illuminate this mysterious man’s life and support an astounding new theory of the peopling of the Americas. If it weren’t for a harrowing round of panicky last-minute maneuvering worthy of a legal thriller, the remains might have been buried and lost to science forever.

The projecting face and nasal architecture (skull cast) are seen among Polynesians. (Grant Delin)

Though buried far inland, Kennewick Man ate marine life and drank glacial meltwater. Analysis of just one of his worn teeth might pin down his childhood home. (Chip Clark / NMNH, SI) “I’ve looked at thousands of skeletons,” says Douglas Owsley. “They were people, and there were people who cared about them.” (Grant Delin) Some 20 years before his death, Kennewick Man took a spearpoint to the hip that remains lodged in his bone. (Grant Delin) Some 20 years before his death, Kennewick Man took a spearpoint to the hip that remains lodged in his bone. (Chip Clark / NMNH, SI) Other injuries include skull fractures, perhaps from rock throwing, and broken ribs that never fully healed. (Chip Clark / NMNH, SI) Other injuries include skull fractures, perhaps from rock throwing, and broken ribs that never fully healed. (Grant Delin) Before eroding out, Kennewick Man lay faceup with his head upstream. Scientists concluded from his position (right, at the discovery site but deeper into the bank) that his body was buried intentionally. ( Photograph by Thomas W. Stafford / Illustration from Douglas Owsley / NMNH, SI) Amanda Danning, Sculptor, from Bay City, Texas doing a facial reconstruction of Kennewick Man September 30, 2009 ( Donald E. Hurlbert / NMNH, SI) Kennewick Man’s bones are arranged in anatomical position by NMNH’s Kari Bruwelheide. This was shot during one of the rare scientific study sessions allowed with the Kennwick skeleton. (Chip Clark / NMNH, SI) Mandible fragment taken during the third scientific study session at the Burke Museum in Seattle, Washington State, and during follow-up studio photography of the stereolithographic cast skull and points at the Natural History Museum in Washington, D.C. (Chip Clark / NMNH, SI) Rib fragments (Chip Clark / NMNH, SI) Bust depicting Kennewick man. (Grant Delin) Bust depicting Kennewick man. (Grant Delin) Dr. Douglas Owsley in his office workspace at NMNH May 29, 2014. Various cases he is examining are spread out on the work space. (Grant Delin) (Chip Clark / NMNH, SI) Rib fragments showing details of the ends. (Chip Clark / NMNH, SI) Kennewick Man pelvis. (Chip Clark / NMNH, SI) Kennewick Man’s bones are arranged in anatomical position by NMNH’s Kari Bruwelheide. (Chip Clark / NMNH, SI)

The storm of controversy erupted when the Army Corps of Engineers, which managed the land where the bones had been found, learned of the radiocarbon date. The corps immediately claimed authority—officials there would make all decisions related to handling and access—and demanded that all scientific study cease. Floyd Johnson protested, saying that as county coroner he believed he had legal jurisdiction. The dispute escalated, and the bones were sealed in an evidence locker at the sheriff’s office pending a resolution.

“At that point,” Chatters recalled to me in a recent interview, “I knew trouble was coming.” It was then that he called Owsley, a curator at the National Museum of Natural History and a legend in the community of physical anthropologists. He has examined well over 10,000 sets of human remains during his long career. He had helped identify human remains for the CIA, the FBI, the State Department and various police departments, and he had worked on mass graves in Croatia and elsewhere. He helped reassemble and identify the dismembered and burned bodies from the Branch Davidian compound in Waco, Texas. Later, he did the same with the Pentagon victims of the 9/11 terrorist attack. Owsley is also a specialist in ancient American remains.

“You can count on your fingers the number of ancient, well-preserved skeletons there are” in North America, he told me, remembering his excitement at first hearing from Chatters. Owsley and Dennis Stanford, at that time chairman of the Smithsonian’s anthropology department, decided to pull together a team to study the bones. But corps attorneys showed that federal law did, in fact, give them jurisdiction over the remains. So the corps seized the bones and locked them up at the Department of Energy’s Pacific Northwest National Laboratory, often called Battelle for the organization that operates the lab.

Map of Kennewick (Jamie Simon )

At the same time, a coalition of Columbia River Basin Indian tribes and bands claimed the skeleton under a 1990 law known as the Native American Graves Protection and Repatriation Act, or NAGPRA. The tribes demanded the bones for reburial. “Scientists have dug up and studied Native Americans for decades,” a spokesman for the Umatilla tribe, Armand Minthorn, wrote in 1996. “We view this practice as desecration of the body and a violation of our most deeply-held religious beliefs.” The remains, the tribe said, were those of a direct tribal ancestor. “From our oral histories, we know that our people have been part of this land since the beginning of time. We do not believe that our people migrated here from another continent, as the scientists do.” The coalition announced that as soon as the corps turned the skeleton over to them, they would bury it in a secret location where it would never be available to science. The corps made it clear that, after a monthlong public comment period, the tribal coalition would receive the bones.

The tribes had good reason to be sensitive. The early history of museum collecting of Native American remains is replete with horror stories. In the 19th century, anthropologists and collectors looted fresh Native American graves and burial platforms, dug up corpses and even decapitated dead Indians lying on the field of battle and shipped the heads to Washington for study. Until NAGPRA, museums were filled with American Indian remains acquired without regard for the feelings and religious beliefs of native people. NAGPRA was passed to redress this history and allow tribes to reclaim their ancestors’ remains and some artifacts. The Smithsonian, under the National Museum of the American Indian Act, and other museums under NAGPRA, have returned (and continue to return) many thousands of remains to tribes. This is being done with the crucial help of anthropologists and archaeologists—including Owsley, who has been instrumental in repatriating remains from the Smithsonian’s collection. But in the case of Kennewick, Owsley argued, there was no evidence of a relationship with any existing tribes. The skeleton lacked physical features characteristic of Native Americans.

In the weeks after the Army engineers announced they would return Kennewick Man to the tribes, Owsley went to work. “I called and others called the corps. They would never return a phone call. I kept expressing an interest in the skeleton to study it—at our expense. All we needed was an afternoon.” Others contacted the corps, including members of Congress, saying the remains should be studied, if only briefly, before reburial. This was what NAGPRA in fact required: The remains had to be studied to determine affiliation. If the bones showed no affiliation with a present-day tribe, NAGPRA didn’t apply.

But the corps indicated it had made up its mind. Owsley began telephoning his colleagues. “I think they’re going to rebury this,” he said, “and if that happens, there’s no going back. It’s gone."

Photos of the Ainu people of Japan, thought to be among his closest living relatives, were inspiration for Kennewick Man’s reconstruction. (National Anthropological Archives ) Photos of the Ainu people of Japan, thought to be among his closest living relatives, were inspiration for Kennewick Man’s reconstruction. (National Anthropological Archives ) Photos of the Ainu people of Japan, thought to be among his closest living relatives, were inspiration for Kennewick Man’s reconstruction. (Dr. George Monatandon / Au Pays des Ainou ) After muscle and tissue were sculpted, added creases aged the eyes. (Donald E. Hurlbert / NMNH, SI)

So Owsley and several of his colleagues found an attorney, Alan Schneider. Schneider contacted the corps and was also rebuffed. Owsley suggested they file a lawsuit and get an injunction. Schneider warned him: “If you’re going to sue the government, you better be in it for the long haul.”

Owsley assembled a group of eight plaintiffs, prominent physical anthropologists and archaeologists connected to leading universities and museums. But no institution wanted anything to do with the lawsuit, which promised to attract negative attention and be hugely expensive. They would have to litigate as private citizens. “These were people,” Schneider said to me later, “who had to be strong enough to stand the heat, knowing that efforts might be made to destroy their careers. And efforts were made.”

When Owsley told his wife, Susan, that he was going to sue the government of the United States, her first response was: “Are we going to lose our home?” He said he didn’t know. “I just felt,” Owsley told me in a recent interview, “this was one of those extremely rare and important discoveries that come once in a lifetime. If we lost it”—he paused. “Unthinkable.”

Working like mad, Schneider and litigating partner Paula Barran filed a lawsuit. With literally hours to go, a judge ordered the corps to hold the bones until the case was resolved.

When word got out that the eight scientists had sued the government, criticism poured in, even from colleagues. The head of the Society for American Archaeology tried to get them to drop the lawsuit. Some felt it would interfere with the relationships they had built with Native American tribes. But the biggest threat came from the Justice Department itself. Its lawyers contacted the Smithsonian Institution warning that Owsley and Stanford might be violating “criminal conflict of interest statutes which prohibit employees of the United States” from making claims against the government.

“I operate on a philosophy,” Owsley told me, “that if they don’t like it, I’m sorry: I’m going to do what I believe in.” He had wrestled in high school and, even though he often lost, he earned the nickname “Scrapper” because he never quit. Stanford, a husky man with a full beard and suspenders, had roped in rodeos in New Mexico and put himself through graduate school by farming alfalfa. They were no pushovers. “The Justice Department squeezed us really, really hard,” Owsley recalled. But both anthropologists refused to withdraw, and the director of the National Museum of Natural History at the time, Robert W. Fri, strongly supported them even over the objections of the Smithsonian’s general counsel. The Justice Department backed off.

Owsley and his group were eventually forced to litigate not just against the corps, but also the Department of the Army, the Department of the Interior and a number of individual government officials. As scientists on modest salaries, they could not begin to afford the astronomical legal bills. Schneider and Barran agreed to work for free, with the faint hope that they might, someday, recover their fees. In order to do that they would have to win the case and prove the government had acted in “bad faith”—a nearly impossible hurdle. The lawsuit dragged on for years. “We never expected them to fight so hard,” Owsley says. Schneider says he once counted 93 government attorneys directly involved in the case or cc’ed on documents.

Meanwhile, the skeleton, which was being held in trust by the corps, first at Battelle and later at the Burke Museum of Natural History and Culture at the University of Washington in Seattle, was badly mishandled and stored in “substandard, unsafe conditions,” according to the scientists. In the storage area where the bones were (and are) being kept at the Burke Museum, records show there have been wide swings in temperature and humidity that, the scientists say, have damaged the specimen. When Smithsonian asked about the scientists’ concerns, the corps disputed that the environment is unstable, pointing out that expert conservators and museum personnel say that “gradual changes are to be expected through the seasons and do not adversely affect the collection.”

Somewhere in the move to Battelle, large portions of both femurs disappeared. The FBI launched an investigation, focusing on James Chatters and Floyd Johnson. It even went so far as to give Johnson a lie detector test after several hours of accusatory questioning, Johnson, disgusted, pulled off the wires and walked out. Years later, the femur bones were found in the county coroner’s office. The mystery of how they got there has never been solved.

The scientists asked the corps for permission to examine the stratigraphy of the site where the skeleton had been found and to look for grave goods. Even as Congress was readying a bill to require the corps to preserve the site, the corps dumped a million pounds of rock and fill over the area for erosion control, ending any chance of research.

I asked Schneider why the corps so adamantly resisted the scientists. He speculated that the corps was involved in tense negotiations with the tribes over a number of thorny issues, including salmon fishing rights along the Columbia River, the tribes’ demand that the corps remove dams and the ongoing, hundred-billion-dollar cleanup of the vastly polluted Hanford nuclear site. Schneider says that a corps archaeologist told him “they weren’t going to let a bag of old bones get in the way of resolving other issues with the tribes.”

Asked about its actions in the Kennewick Man case, the corps told Smithsonian: “The United States acted in accordance with its interpretation of NAGPRA and its concerns about the safety and security of the fragile, ancient human remains.”

Ultimately, the scientists won the lawsuit. The court ruled in 2002 that the bones were not related to any living tribe: thus NAGPRA did not apply. The judge ordered the corps to make the specimen available to the plaintiffs for study. The government appealed to the Court of Appeals for the Ninth Circuit, which in 2004 again ruled resoundingly in favor of the scientists, writing:

About Douglas Preston

Douglas Preston is a journalist and author, renowned for his best-selling suspense novels co-authored by Lincoln Child, such as Cold Vengeance. He has also written or co-written The Lost Island, White Fire, The Kraken Project and Cities of Gold.

What are the crystal skulls?

Beginning in the late 19th century, around a dozen carved skulls made of clear or milky white quartz𠅊lso known as rock crystal—made their way into private and public collections around the globe. Since then, the origins of these 𠇌rystal skulls” have been the subject of ongoing mystery and controversy. According to the people who claimed to have discovered the skulls, they date back thousands or even tens of thousands of years, to ancient Mesoamerican civilizations such as the Aztec, Toltec, Mixtec or Maya. Many of those who believe in the crystal skulls’ ancient provenance attribute supernatural powers to the objects, including healing properties and the power to expand a person’s psychic abilities in their presence. Some have linked the skulls to the lost city of Atlantis, or claimed them as proof that extraterrestrials visited pre-Columbian civilizations such as the Aztecs. The 2008 movie “Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull” capitalized on the ongoing mystery, as well as the passion the skulls’ believers bring to their side of the argument.

What's Driving Conservatives Mad About the New AP History Course

As a high school history teacher for more than 40 years, Larry S. Krieger felt it was his duty to teach his students what made America great.

Before retiring in 2005, Krieger, 66, liked to begin his Advanced Placement U.S. History (APUSH) course each year with the story of John Winthrop, the early Puritan leader who famously called the new colonies a "city upon a Hill."

"It sets the theme of American exceptionalism and the ideals of this country," Krieger explained last week. He believed the taxpayers of New Jersey, where he spent most his long teaching career, weren't paying him to be subversive or revisionist.

So Krieger was horrified last September when he read the new framework for APUSH, a course taught to around 500,000 high school juniors every year. It didn't mention Winthrop, or Thomas Jefferson, or even Martin Luther King, Jr. Instead, Krieger read the new framework&mdashwhich takes effect this fall&mdashas pushing a revisionist view of American history that elides heroic individuals and emphasizes oppression and conflict.

Krieger got angry, then decided to fight back. For months he's been raising awareness about the new curriculum. He has conservative activists on his side and just last week won the official support of the Republican Party.

The College Board, the nonprofit that administers Advanced Placement (AP) tests as well as the SAT, designed the new APUSH framework to foster critical thinking skills. The lengthy document outlines how the end-of-year AP exam, which typically earns well-performing high school students college credit, will test skills such as "periodization," "contextualization," and "comparison," and themes, such as "identity," "work, exchange, and technology," and "America in the world."

In teaching these new themes and skills, the framework is not meant to exclude any figures or events but give teachers the "flexibility across nine different periods of U.S. history to teach topics of their choice in depth."

On its website, the College Board stresses that it revised the APUSH framework based on input from thousands of teachers. "The teachers and professors participating in the AP U.S. History program expressed strong concerns that the course required a breathless race through American history, preventing teachers and students from examining topics of local interest in depth, and sacrificing opportunities for students to engage in writing and research," the site reads.

But Krieger is convinced that the fact that the framework fails to mention most of America's greatest historical figures by name means that they won't be on the test and therefore won't be taught. And he's aghast that events and themes he always considered part of America's greatness appear in the framework as, well, not so great.

"As I read through the document, I saw a consistently negative view of American history that highlights oppressors and exploiters," Krieger said on a conference call sponsored by two conservative groups fighting the new APUSH framework. He read quotes from the framework to illustrate his point: "Instead of striving to build a city on a hill, according to the Framework our nation's Founders are portrayed as bigots who 'developed a belief in white superiority'&mdashthat's a quote&mdashthat was in turn derived from 'a strong belief in British racial and cultural superiority' and that of course led to 'the creation of a rigid racial hierarchy."

To his continued horror, Manifest Destiny suffered the same fate as the Founders. An idea Krieger taught for years as "the belief that America had a mission to spread democracy and new technology across the continent" was described in the framework as "built on a belief in white racial superiority and a sense of American cultural superiority."

Perhaps most dispiriting to Krieger was the framework's treatment of World War II. "There's no discussion whatsoever of the valor or heroism of American soldiers," Krieger said on the call. He then quoted from the framework: "Wartime experiences such as the internment of Japanese Americans, challenges to civil liberties, debates over race and segregation, and the decision to drop the atomic bomb raised questions about American values."

Angry over the new guidelines, Krieger turned to the Internet, where he came across a YouTube video of conservative education activist and attorney Jane Robbins, who is working to stop the adoption of the Common Core educational standards across the country. He reached out to her in November of 2013. By this spring, the two had become a team, drafting an open letter to the College Board (as of the time of writing it had 1,136 signatures) and publishing op-eds on conservative news sites opposing the new curriculum. Robbin's group, the American Principles Project, and the conservative Christian group Concerned Women for America (CWA) have taken up the cause&mdashand sponsored last week's conference call.

Their cause has also been adopted by the conservative National Association of Scholars, which pushes against multiculturalism in higher education. The group's president, Peter Wood, called the framework politically biased. One of his many complaints is about immigration: "Where APUSH sees 'new migrants' supplying 'the economy with an important labor force,' others with equal justification see the rapid growth of a population that displaces native-born workers from low-wage jobs and who are also heavily dependent on public services and transfer payments."

Krieger and Robbins's work got its biggest boost yet last Friday when the Republican National Committee (RNC) adopted a resolution calling the new framework "a radically revisionist view of American history." The resolution, drafted largely by Robbins, urged the College Board to delay implementation until a new framework could be drawn up and called on Congress to investigate the framework and withhold federal funding from the College Board until the framework was changed. It was approved unanimously.

Conservative activists fear losing local control over what is taught in schools, particularly when it comes to the meaning of American history. In interviews, they expressed an uneasiness with a view of history that examines groups rather than focusing on heroic individuals. While they decried the fact that civil rights figures like Dr. King were not explicitly named in the framework, they could have done without the mention of leftist groups that defined the 1960s like the Students for a Democratic Society and the Black Panthers. They also disagreed with the College Board over how children should learn, with Krieger and his allies preferring a curriculum based on memorizing facts to one based on critical thinking.

Even before the new framework, it's clear that these conservatives disagree with how history is taught in colleges, part of a general mistrust of American universities as a bastion of liberal ideas. As Wood of the conservative scholars group wrote in his APUSH assessment: "When the College Board says it is modifying AP U.S. History to make it like a 'comparable college course,' I regret to say that that is probably true."

But Krieger and those who joined his campaign were able to tap into more than a longstanding distrust of scholars There was already a fresh conservative anger simmering over the Common Core education standards -- a major issue for Tea Party and conservative groups around the country who objected to the adoption of uniform education standards. It doesn't help that the president of the College Board, David Coleman, is also a key architect of Common Core. As one conservative activist put it, Coleman is a "red flag."

"One benefit of the Common Core is what it did is it coalesced a cohesive groundswell and it woke people up to what was happening in education. Those same people never have gone away," said Tanya Ditty, the president of the Georgia state chapter of CWA and a former APUSH teacher, describing a new momentum behind the anti-APUSH effort.

With the RNC finally on board, the College Board responded to the campaign early this week. In a letter, Coleman was careful to distance himself from the standards&mdashhe wasn't president when they were adopted and he didn't help draft them&mdashbut he describes conservatives' anger over the framework as based on a "significant misunderstanding."

"Just like the previous framework, the new framework does not remove individuals or events that have been taught by AP teachers in prior years," he said. "Instead, it is just a framework, requiring teachers to populate it with content required by their local standards and priorities."

The College Board also released to the public a sample test based on the new framework, to prove that they are not excluding anyone from being taught in APUSH courses. But when Newsweek reached Krieger by phone this week, he said the sample test in no way allayed his concerns. In fact, Krieger explained, the sample test is evidence of the framework's "revisionist, progressive bias."

Krieger demonstrated his findings by going through the sample test, beginning with the multiple choice section of the test. In this, students are given a prompt or "stimulus,"&mdasha quote, an image, or a graph, for example&mdashthen asked several multiple choice questions about it. Krieger's first example is a photograph by journalist Jacob Riis, who famously drew attention to the squalid living conditions in New York City's tenement housing in his 1890 book "How the Other Half Lives"&mdasha staple of U.S. history courses.

The photo in the sample test likewise depicts late-19th century poverty in New York. The first question is, "Conditions like those shown in the image contributed most directly to which of the following?" The correct answer is, "An increase in Progressive reform activity."

"That's historically true but note that progressives are going to be the heroes in this narrative," Krieger pointed out.

Then he moved onto the second question, which asked what caused the poverty in the picture. The correct answer is, "Low wages earned by workers in the late nineteenth century." This was also true, Krieger allowed, but he felt many such workers, often immigrants, were victims of their own limited skills and poor knowledge of English, not any structural injustices.

Finally, Krieger gets to the third question: "Advocates for individuals such as those shown in the image would have most likely agreed with which of the following perspectives?"

Krieger read the correct answer: "The answer is&mdashand this is the classic progressive answer&mdash'Government should act to eliminate the worst abuses of industrial society.'"

Krieger believes the answers are written to send kids a message. He stresses that a wrong answer to the final question is, "Capitalism free of government regulation would improve social conditions"&mdasheven though that would be the opposite of what the Progressive movement believed.

Krieger moved on to the next set of multiple choice questions, this time based on a 1909 quote from the pioneering environmentalist John Muir. The answers in this section hit on Muir's belief that "government should preserve wilderness areas" from "exploitation of western landscapes" and that this new environmentalism was opposed by "companies involved in natural resource extraction."

This was not only true then, but you need look no further than battles between the Chamber of Commerce and the Sierra Club to see that the same dynamic persists today. Krieger even admits he personally agrees with Muir. But, he said, it's not his job to "indoctrinate kids."

"What we have here is a repetition of a theme: There's another problem, the progressives come to the rescue, and who are the villains?" he asks. "Well, American companies are the villains, of course."

სექციების სია

მორფოლოგია რედაქტირება

ამ სახეობას სახელი უწოდა ოტო შოეტენსაკმა 1908 წელს, რათა კლასიფიცირება მოეხდინა ქვედა ყბის, რომელიც ერთი წლით ადრე იპოვნა ჰაიდელბერგში, გერმანიაში. მეცნიერი გაკვირვებული იყო თავისი აღმოჩენის პრიმიტიული ხასიათით, მაგრამ მიხვდა, რომ ეს უნდა ყოფილიყო ადამიანი, რადგან ეშვები შემცირებული იყო ზომაში და კბილის გვირგვინები, ძირითადად, ემთხვეოდა თანამედროვე პოპულაციებისას. [1]

გვიანდელმა ავტორებმაც განაგრძეს ხაზის გასმა ქვედა ყბის პრიმიტიულ გარეგნობაზე. უილიამ ჰოველმა ყურადღება მიაქცია მის მასიურ კონსტრუქციას, ნიკაპის ნაწიბურს, ძალიან მსხვილ ძვლების სიმფიზს (ძვლების შეზრდა), რომელიც საერთოდაც ეჭვქვეშ აყენებს ნიკაპის არსებობას, როგორც სხვა ჰომოების შემთხვევაში. ჰოველი საქმეს ფრთხილად მოეკიდა და გარდა ამისა, აღმოაჩინა ნიმუშის სხვა მახასიათებლებიც, მაგალითად: მისი განშტოებული თვალთახედვის არეალი, კორპუსის შედარებით წინა ჩაღრმავება და კბილთა რიგის საშუალო ზომა, რომელიც გამოყოფდა მას ჰომო ერექტუსებისგან. [1]

მამრი ჰაიდელბერგელები, დაახლოებით, იყვნენ სიმაღლეში საშუალოდ 175 სმ და 62 კგ წონაში. ქალები აღწევდნენ საშუალოდ 157 სმ-ს სიმაღლეში და 51 კგ-ს წონაში. [10] ატაპუერკაში ნაპოვნი 27 კიდურის მთლიანი ძვლის რეკონსტრუქცია დაეხმარა მეცნიერებს, რომ დაედგინათ ჰაიდელბერგელი ადამიანის სიმაღლე და შეედარებინათ ნეანდერტალელი ადამიანის სიმაღლესთან. შედეგი იყო ასეთი, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანი, დაახლოებით, 170 სმ სიმაღლის იყო და მხოლოდ ოდნავ მაღალი იყო, ნეანდერტალელთან შედარებით. [11] ვიტვატერსრანდის უნივერსიტეტის პროფესორის განცხადებით, რამდენიმე განამარხებული ნაშთის ძვლები გვიჩვენებს, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანის ზოგიერთი პოპულაცია 213 სმ-საც კი აღწევდა სიმაღლეში და ისინი ცხოვრობდნენ სამხრეთ აფრიკაში, დაახლოებით, 500 000 – 300 000 წლის წინ. [10]

ოტო შოეტენსაკმა მაუერის ქვედა ყბა თავის ნაშრომში ასე აღწერა: „არაპროპორციულობა ნიკაპსა და კბილებს შორის აშკარაა: კბილები ძალიან პატარაა ძვლებისთვის. არსებული სივრცე, ალბათ, საშუალებას მისცემდა ბევრად მეტ განვითარების მოხერხებულობას. ეს მასალა აჩვენებს მახასიათებლების კომბინაციას, რომელიც აქამდე არც ერთ ადამიანის განამარხებულ ნიმუშთან არ გვინახავს. არ უნდა გაიკიცხოს სწავლულიც კი, რომელიც მას ჩათვლის ჩვეულებრივ ადამიანად. მთლიანად დაკარგულია ერთი ნიშანი, რომელიც ჩვეულებრივ ადამიანობას მიუთითებს, ე.ი. ნიკაპის გარე პროექცია. ჯერ ეს ნაკლებობა უკავშირდება ქვედა ყბის საკმაოდ უცნაურ ზომებს. ერთადერთი, რაც მიგვახვედრებს, რომ საქმე გვაქვს ადამიანის ნაწილებთან, ესაა კბილების აგებულება. მთლიანად შემონახული კბილები ამის კარგი მტკიცებულებაა: ეშვებზე არ ჩანს არანაირი კვალი ძლიერი ურთიერთობისა სხვა ჯგუფის კბილებთან. ეს ფაქტი გვთავაზობს შეთანხმებულ და ჰარმონიულ განვითარებას, როგორც ეს სხვა ადამიანების შემთხვევაში ხდება“. [12]

განსხვავება ჰომო ერექტუსისგან რედაქტირება

ჰაიდელბერგელი ადამიანი (Homo Heidelbergensis) ჰომო ერექტუსისგან (Homo Erectus) განსხვავდება შედარებით პატარა ყბებით, კბილებით და უფრო მოზრდილი მოცულობის ტვინით, რომლის ზომაც, დაახლოებით, 1300 სმ³-ს შეადგენს. გარდა ამისა, ჰაიდელბერგელი ადამიანის თავის ქალას არ გააჩნია საგიტალური კილი (ერთგვარი წამონაზარდი) და კეფის ტორუსი. მისი წარბების რკალი იყოფა ცალკეულ თაღებად ორივე თვალის ზემოთ. ამასთან, მათი ჩონჩხი უფრო ძლიერია. მოკლედ რომ შევაჯამოთ, ჰაიდელბერგელი ადამიანი ჰომო საპიენსისგანაც (Homo Sapiens) განსხვავდება იმით, რომ შენარჩუნებული აქვს დიდი და პროგნატული სახე შედარებით დიდი კბილებითა და ყბებით, წარბების ხაზით, თავის ქალის გრძელი და დაბალი თაღით, დაქანებული შუბლითა და უფრო ძლიერი ჩონჩხით. [13]

ინტერპრეტაციები რედაქტირება

მეცნიერებს შორის დღემდე მწვავე განხილვის საგანია, ჰომო ერექტუსის (Homo Erectus) მხოლოდ ერთი სახეობა არსებობდა თუ რამდენიმე. მათი ნაწილის აზრით, ჰომო ერექტუსის აზიურსა და აფრიკულ პოპულაციებს შორის საკმაოდ დიდი რაოდენობის განსხვავებაა საიმისოდ, რომ სხვადასხვა სახეობად ჩავთვალოთ. უფრო მეტიც, ჰომო ერექტუსის განამარხებული ძვლები ევროპაშიც არის აღმოჩენილი. პალეოანთროპოლოგების აზრით, ეს მასალა და მისი მსგავსი, ახლო აღმოსავლეთსა და სამხრეთ აფრიკაში აღმოჩენილი მასალა განსხვავებულ სახეობას ეკუთვნის და სწორედ მას უწოდებენ ჰაიდელბერგელ ადამიანს (Homo Heidelbergensis). [13] მეცნიერებს უჩნდებათ კითხვა: ჰაიდელბერგელი ადამიანი შუა პლეისტოცენის ჰომინიდების ერთ ან რამდენიმე სახეობას წარმოადგენს თუ მართლაც ცალკე სახეობაა? მათი ნაწილი ამტკიცებს, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანი არქაულ ჰომო საპიენსად (Homo Sapiens) უნდა აღიარონ. ზოგი მეცნიერი იმასაც ამტკიცებს, რომ ჰომო ერექტუსები ჰომო საპიენსების სახეობას უნდა მიეკუთვნოს, შესაბამისად, ჰაიდელბერგელი ადამიანიც. [14]

პალეოანთროპოლოგებისთვის შუა პლეისტოცენის ხანაზე მუშაობა საკმაოდ საინტერესოა. დასავლეთ ევროპის განამარხებული სხეულები თარიღდება, დაახლოებით, 500 000 წლით, კიდევ უფრო მეტით თუ არა. რა თქმა უნდა, არის შეკითხვები ამ მასალების ნათესაობასთან დაკავშირებით, რადგან რამდენიმე ანატომიური „გასაღები“ შემონახულია. თუ მაუერის ქვედა ყბას დავაჯგუფებთ სხვა ნიმუშებთან ევროპიდან და აფრიკიდან, მაშინ მთელი ჯგუფი შეიძლება, განვიხილოთ, როგორც ჰაიდელბერგელი ადამიანი. [1]

უილიამ ჰოველი დაობდა, რომ მაუერის ჰომინიდი უნდა ყოფილიყო სპეციფიკურად განსხვავებული აზიისა და ჩრდილო-დასავლეთის არქაული ხაზებისგან. მან ეს სახეობა დააკავშირა ევროპულ ჯგუფებთანაც, მაგალითად: ნეანდერტალელებთან (Homo Neanderthalensis). [4] ამ დროს კიდევ არსებობს ნიმუშების დაკავშირების სირთულეები თუნდაც პეტრალონაში აღმოჩენილთან, რომლისთვისაც ვერ მოხერხდა ქვედა ყბის აღდგენა. ამრიგად, ჰაიდელბერგელი ადამიანი მოიცავს არქაული მახასიათებლების საკმაო რიცხვს და შესაძლოა, იყოს ხაზი, რომლისგანაც წამოვიდა ორივე, ნეანდერტალელებისა და თანამედროვე ადამიანების ხაზი. [1]

სხვა ევროპული ნიმუშები არის უფრო ფრაგმენტული. ადამიანის ძვლები და კბილები შემორჩენილი იყო ქვის სამტეხლოში ბილზინგსლებენში, გერმანიაში, ასევე რამდენიმე შუა პლეისტოცენის ადგილებში იტალიაში. გარდა ამისა, კეფის ძვალი დაფიქსირდა ვერტესზოლსში, უნგრეთში. ასევე გვხვდება მცირე რაოდენობის ტვინის ქალა სვანსკობში, ინგლისში. ქვედა ყბა მაუერიდან და დიდი წვივის ძვალი ბოქსგროვიდან (ინგლისი) არის, სავარაუდოდ, პირველი ჰომინინების ევროპაში. ორივე მათგანი, დაახლოებით, 500 000 წლით თარიღდება. [1]

ის სახეობა, რომელსაც ჩვენ დღესდღეობით ვეძახით ჰომო ერექტუსს, ბინადრობდა, დაახლოებით, 700 000 წლის წინ და განვითარდა ადამიანების ახალ სახეობებად, რომლებსაც ჰქონდათ ბევრად დიდი მოცულობის ტვინი, რომლებიც კარგად იყენებდნენ იქამდე შექმნილ ქვისგან, რქებისგან, ძვლებისგან დამზადებულ ინსტრუმენტებს (ცნობილია, როგორც არქეულიანის კულტურა). მიიჩნევა, რომ აფრიკიდან ნელ-ნელა შეერწყნენ და შემდგომში ფესვები გაიდგეს (მეორე თეორიის მიხედვით) სამხრეთ ევროპაში, გერმანიისა და ინგლისის ჩათვლით (800-350 ათასი წლის წინ). ამ უფრო მეტად დახვეწილი და განვითარებული კულტურის წარმომადგენლები ჩამოყალიბდნენ ცალკე სახეობად და კლასიფიცირებულნი იყვნენ, როგორც ჰომო ჰეიდელბერგენსისი. მათი კარგი და გამძლე აღნაგობა, აგრეთვე დახვეწილი ინსტრუმენტები, როგორც ჩანს, კარგად უხდებოდა ევროპის ცვალებად კლიმატს. ჰომო ჰაიდელბერგენსისგან განვითარდნენ ნეანდერტალელები, დაახლოებით, 250 000 - 300 000 წლის წინ შუა პლეისტოცენის გამყინვარების ეტაპის (Woltstonian) პერიოდში, ხოლო 100-200 ათასი წლის წინ გონიერი ადამიანი მათგან განვითარდა აფრიკაში. (Wolstonian-ის პერიოდი - ეს არის დედამიწის გეოლოგიური ისტორიის საშუალო პლეისტოცენური პერიოდი, რომელიც წინ უძღვის Ipswichian-ის ეტაპს (Eemian-ის სტადია ევროპაში) და მოჰყვება Hoxnian-ის სტადიას ბრიტანულ კუნძულებზე. Wolstonian-ის სტადია, როგორც ჩანს, შეიცავს გამყინვარების სამ ეტაპს. იგი ნაწილობრივ ემთხვევა Warthes-ის და Saalian-ის სტადიებს ჩრდილოეთ ევროპაში და Riss-ის გამყინვარებას ალპებში). [15]

ჰომო ჰაიდელბერგენსისის აფრიკიდან ევროპაში მიგრაციის გამო ეს ორი დასახლება იყო გარკვეულწილად იზოლირებული ერთმანეთისგან Wolstomian და lpswichian–ის სტადიის დროს და რადგანაც ამ ყველაფერს შემდგომში შუა გამყინვარებებს შორის მყოფი პერიოდი მოჰყვა, ამ დროს ჰომო ჰაინდელბერგენსის ორი პოპულაცია სამუდამოდ გამოეყო ერთმანეთს. [16] როგორც ზემოთ არის ნახსენები, ჰომო საპიენსი, როგორც ჩანს, განსხვავდა და განვითარდა აფრიკაში, დაახლოებით, 200 000 - 100 000 წლის წინ. ისეთი განამარხებული სხეულები, როგორებიც არიან ატაპუერკას თავის ქალა (800 ათასი წლის) ესპანეთში და აგრეთვე კაბვეს თავის ქალა თანამედროვე ზამბიაში, გვევლინებიან ჰომო ჰაიდელბერგენსის ორი სხვადასხვა განშტოების ნათელმხილველებად. [17] აგრეთვე მნიშვნელოვანი ნამარხები აღმოაჩინეს: აფრიკაში, ნდუტუში (500-350 ათასი წლის), ბროკენ ჰილში(300 ათასი წლის), ევროპაში - მაუერში (500 ათასი წლის), სვანსკომბში (400 ათასი წლის), შტეინგეიმში (225 ათასი წლის), ვერტეშსელეში (200 ათასი წლის) აზიაში: ჩინიუშანში (280-200 ათასი წლის), დალიში (200 ათასი წლის) ნგანდონგში (200 ათასი წლის). სხვადასხვა ნაირსახეობის გამართულად მოსიარულე ადამიანის ერთ-ერთი ფართო გამოვლინება უფრო მეტად ჩანს ზოგიერთ ცალკეულ რაიონებში, ვიდრე სხვებში. ასეთი ნაირსახეობა გვხვდება ჩინეთში, განსაკუთრებით, მის დასავლეთში, სადაც ამ ადამიანების კვალი ქრება ადრეულ პერიოდში. [1]

Homo neanderthealensis-მა შეინარჩუნა Homo heidelbergensis-ის ისეთი ხასიათობრივი თვისებები, რომელიც ამ უკანასკნელს ჰქონდა სახეობის დაყოფის პერიოდში, თუმცა არსებობდა გარკვეულწილად განსხვავებებიც. ნეანდერტელელები იყვნენ უფრო გამძლეები, ჰქონდათ უფრო მაღალი შუბლი, მეტად გამოკვეთილი სახის ნაკვთები და ამასთანავე ნაკლებად შესამჩნევი ყბა. თითქმის იდენტურ თავის ქალასთან ერთად მათ დიდი ზომის ტვინი ჰქონდათ, ვიდრე ნებისმიერ სხვა ჰომონიდებს. გონიერ ადამიანს, მეორე მხრივ, ჰქონდა, სხვა ჰომონიდებთან შედარებით, ყველაზე მცირე ზომის წარბები, დიდი წვივები, ბრტყელი სახე და გამოკვეთილი ყბა. ჰომო საპიენსს აქვს უფრო დიდი ტვინი, ვიდრე ჰომო ჰაიდელბერგენსს და უფრო მცირე, ვიდრე ნეანდერტალელ ადამიანს. დღესდღეობით ჰომო საპიენსი არის ერთადერთი ცნობილი ინდივიდი, რომელიც თავის თავში აერთიანებს მაღალ შუბლს, ბრტყელ სახეს და თხელ სწორ წარბებს. [18]

2015 წელს მეტის მეიერი, რომელიც არის მაქს პლანკის ინსტიტუტის წარმომადგენელი და ისევე, როგორც ერთ-ერთი თანამედროვე ევოლუციის მკვლევარი, კრის სტინგერი, ისიც ემხრობა იმ მოსაზრებას, რომ ჰომო ჰაიდელბერგენსისი უნდა აღიარონ, როგორც დამოუკიდებელი ხაზი, რადგანაც ზოგიერთს ადრეულ პერიოდში მიაჩნდა, რომ, კლასისტიკის მიხედვით, იგი წინაპარი იყო არასწორად მიწერილი ჰომოების სხვა ფორმებისა, რაც განსხვავებულ სახეობებთან პოპულაციური გენეტიკის თვალსაზრისით მოხდა. [18]

ხოლო ამ ზემოთხსენებული ვარაუდის გამოქვეყნებამდე, 2013 წელს, სიმა დე ლოს უესოში ატაპუერკას მთებში ნამარხებში დნმ-ის მიხედვით რომ ვიმსჯელოთ, ყველა წევრები ჰომო ჰაიდელბერგენსისების სახელით იყვნენ კლასიფიცირებულები და ისინი მიიჩნიეს, როგორც ნეანდერტალელების უშუალო შთამომავლები. თუმცა, საქმე გართულდა იმ დროს, როდესაც დედის მხრიდან ჩატარებულმა დნმ-ის კვლევებმა საპირისპირო დასკვნა გამოიღო და აჩვენა, რომ ეს ნამარხი არანაირად არ იყო ნეანდერტალელის მსგავსი. ამის მაგივრად, ეს შედეგები უფრო მეტად ემთხვეოდა დენისოვანის მიტოქონდრიულ დნმ-ს, თუმცა შემდგომში შემოგვთავაზეს ამ ყველაფრის ახლებურად შეჯერებული ვერსია. მეცნიერებს მიაჩნდათ, რომ მართლაც სიმა დე ლოს უესოსოში ნაპოვნი ადამიანები არიან ადრეული ნეანდერტალელები ან რაღაც გზით მაინც არიან მათთან დაკავშირებულნი. მას შემდეგ, რაც მეცნიერთა და ანთროპოლოგთა ჯგუფმა გადაამოწმა ნეალდერტალელების დნმ ისევე, როგორც დენისოვანსებისა და თანამედროვე ადამიანების, ისინი მიხვდნენ, რომ ამ გენომების ექზემპლარები გაცილებით უფრო წააგავდნენ ნეანდერტალელებისას, ანუ საბოლოო დასკვნის შედეგად, ისინი მივიდნენ იმ აზრამდე, რომ ნეანდერტალელი და დენისოვანსის ერთმანეთისგან გამოყოფა მოხდა, დაახლოებით, 43 ათასი წლის წინ. [19] [20]

თუმცა ყველაფერ ზემოთ ხსენებულთან ერთად, არსებობს ერთგვარი ჩიხი და აზრთა სხვადასხვაობა. ეს ეხება იმას, მართლა არსებობდა თუ არა ჰომო ჰაიდელბერგენსისი, როგორც ცალკე სახეობა. მისი გამოვლენა მოხდა 1907 წელს ნაპოვნი ქვედა ყბით, რომელიც მართლაც რომ განსხვავებული იყო და წლოვანებით ემთხვეოდა ამ სახეობის არსებობის წლებს. თუმცა ამის შემდეგ მსგავსი არაფერი აღარ იყო ნაპოვნი იქამდე, სანამ რამდენიმე ათწლეულის შემდეგ რაიტმაიერმა და კრის სტრინგერმა ლონდონის მუზეუმიდან არ აღმოაჩინეს მსგავსება არაგოსა და პეტრალონის (საბერძნეთი), ბოდოში (ეთიოპიაში), იუნიკსიანში (ჩინეთში) არქეოლოგიური გათხრების შედეგად ნაპოვნ ნაშთებში. ამ ჰომოების ტვინის მოცულობა გაცილებით აღემატებოდა ჰომო ერექტუსისას, ამიტომაც 1970 იან წლებში მათ გადაწყვიტეს, რომ გამოექვეყნებინათ თეორია ერთ სახეობაზე, რომელმაც მოიცვა აზიის, აფრიკისა და ევროპის კონტინენტები და მიეცათ მისთვის სახელი - ჰომო ჰაიდელბერგენსისი. ამ საკითხთან დაკავშირებით სამხრეთ საფრანგეთში მოხდა მეცნიერების შეკრება მსოფლიოს ყველა ნაწილიდან იმისათვის, რომ განეხილათ ამ შეუცნობელი და იდუმალებით მოცული სახეობის საკითხი. [2]

მეორე მხრივ, ამ თვალსაზრისის საწინააღმდეგოდ მაიკლ ბალტერმა (რომელმაც სილაში, ესპანეთში აღმოაჩინა თავის ქალა) განაცხადა, რომ არ ღირს ამ სახელწოდების მიცემა ყველა იმ ინდივიდისთვის, რომლებიც უმრავლესობამ ერთ სახეობაში გააერთიანა. მისი აზრით, ამით მეცნიერები უბრალოდ იმარტივებდნენ საქმეს და ჭეშმარიტებას არ უახლოვდებოდნენ. ისინი ეჭიდებოდნენ მხოლოდ მსგავსებებს და განსხვავებებს არ აქცევდნენ დიდ ყურადღებას. თუმცა იქიდან გამომდინარე, რომ არც ერთ მხარეს არ ჰქონდა დამატებითი ფაქტები და მტკიცებულებები, ამ შეხვედრის ყველა მონაწილე თავის აზრზე დარჩა, ხოლო ბალტერმა განაცხადა, რომ არ გააკეთებდა არანაირ კომენტარს იქამდე, სანამ ეთიოპიაში ახლად აღმოჩენილ ძვლებზე არ მიიღებდა ინფორმაციას. მან განაცხადა: „მაშინ, როდესაც ამ კვლევების შედეგები გამოქვეყნდება, მეცნიერთა სამყაროში ახალი დებატების წამოიჭრება, მანამდე კი არაფერი“. [11]

ეს აზრთა შეპირისპირება კარგი შეხსენება არის იმისა, რომ სამეცნიერო კატეგორიები არის ადამიანის გამოგონებების შედეგი, ისტორიულ ევოლუციურ სცენარებში პირველ ადგილზე დგას ისტორია და მხოლოდ შემდეგ მონაცემები. რაც შეეხება დასახელებებს, გარკვეულწილად დამოკიდებული არის კონკრეტულ თეორიებზე. არსებობდა თუ არა ჰაიდელბერგენსის ადამიანი? მხოლოდ კონკრეტული მეცნიერების რიცხვისათვის, რომლებმაც გამოიტანეს დასკვნები მოვლენების თავისებური შეკავშირების საფუძველზე. იქიდან გამომდინარე, რომ ნეანდერტალელი ადამიანი მცნება თანდათანობით ქრება ევოლუციონერების ხელიდან, მათ არ შეუძლიათ იმის დაშვებაც, რომ ჰომო ჰაიდელბერგენსიც წაიშალოს ისტორიიდან.

ბოლო ხანებში ესპანეთში ორმოში აღმოჩენილი 28 ადამიანის ჩონჩხი გვაძლევს იმაზე ფიქრის საფუძველს, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანი შესაძლოა პირველი იყოს, რომელიც მკვდარი ადამიანის დამარხვას მიმართავდა. [11]

სტივენ მითენის რწმუნებით, ჰაიდელბერგელი ადამიანი ისევე, როგორც ნეანდერტალელი ადამიანი, იყენებდა პრელინგვისტური კომუნიკაციის სისტემას. ჰაიდელბერგელი ადამიანების ხანის ხელოვნება არაა აღმოჩენილი, თუმცა წითელი ჟანგმიწა, ანუ მინერალი, რომელიც, შესაძლებელია, თავისი წითელი პიგმენტაციის წყალობით ყოფილიყო გამოსადეგი სახატავად აღმოაჩინეს ტერა ამატას გათხრების დროს საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში.

ჰაიდელბერგელი ადამიანი გარე და შუა ყურის სტრუქტურა გვაძლევს საფუძველს, ვიფიქროთ, რომ სასმენი სისტემა მათ და თანამედროვე ადამიანებს მსგავსი ჰქონდათ, ასევე ამ სისტემით ისინი შიმპანზეებსაც წააგავდნენ. მათ, სავარაუდოდ, ჰქონდათ შესაძლებლობა განესხვავებინათ ერთმანეთისგან მრავალი განსხვავებული ხმა. გამოკვლევებმა ასევე აჩვენა, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანების უმეტესობა „მემარჯვენე“ იყო, ანუ უფრო აქტიურად მარჯვენა ხელს იყენებდა, ვიდრე მარცხენას ისევე, როგორც თანამედროვე ადამიანი.

300,000 წლის წინათ დათარიღებული არქეოლოგიური ძეგლი შონინგენში, გერმანიაში, მოიცავს 8 კარგად დაცულ სანადირო შუბს და კიდევ ბევრ ხის ნივთს, რომლებიც, შესაძლოა, ასევე გამოიყენებოდა სანადიროდ. ასევე 500 000 წლის წინანდელი დამუშავებული ქვებიც მიუთითებს ნადირობის არსებობაზე, ისინი სამხრეთ აფრიკაში, კერძოდ კატუ პანში არიან აღმოჩენილი. აქედან გამომდინარე, შესაძლოა, ვივარაუდოთ, რომ ჰაიდელბერგელმა ადამიანმა არა დამოუკიდებლად მიაღწია ქვის ჭრის ამგვარ ტექნიკას, არამედ ეს ტექნიკა მას ნეანდერტალელი ადამიანისგან ერგო მემკვიდრეობით.

არსებობს მტკიცებულება, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანი აშენებდა ე.წ. ოჯახურ კერებს და პრიმიტიული სახის ბუხრებს. ამაზე მეტყველებს 790 000 წლის წინანდელი დამწვარი ხეები, რომლებიც გეშერ ბენოტ ია-აგოვში, ისრაელში, აღმოაჩინეს. სავარაუდოდ, ოჯახები იკრიბებოდნენ ცეცხლის გარშემო, რათა გაეყოთ საკვები, გამთბარიყვნენ და თავი აერიდებინათ მტაცებლებისთვის.

ჰაიდელბერგელი ადამიანი, სავარაუდოდ კარგად იყენებდა ბუნებრივ თავშესაფრებსაც, თუმცა ეს სახეობა, შესაძლოა, პირველი იყოს, რომელმაც პრიმიტიული ხელოვნური თავშესაფრების აშენება დაიწყო. ამას მოწმობს ტერა ამატაში, საფრანგეთში, აღმოჩენილი ნაკვალევი.

ჰაიდელბერგელი ადამიანი ასევე პირველია დიდ ცხოველებზე ნადირობაში. ამას მოწმობს ისეთი ცხოველების ძვლები, როგორებიცაა გარეული ირემი, ცხენი, სპილო, ჰიპოპოტამი და მარტორქა. მათი ძვლები აღმოჩენილია ჰაიდელბერგელი ადამიანების სხვა ნივთებთან ერთად, რაც იმას მოწმობს, რომ მათზე სწორედ ჰაიდელბერგელი ადამიანები ნადირობდნენ. ზემოხსენებული ნამარხები აღმოჩენილია შონინგენში, გერმანიაში, და ისინი დათარიღებულია 400.000 წლით. ჩამოთვლილი ცხოველების გარდა, აღმოჩენილი იყო ქვის იარაღები და ათამდე დაკლული ცხენი.

მიუხედავად ამისა, მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ ჰაიდელბერგელი ადამიანებისთვის შუბების შექმნა ხისგან უფრო მეტად იმის დასტური იყო თუ ვინ იყვნენ და რა იყო მათთვის მნიშვნელოვანი, ვიდრე რეალურად ნადირობის იარაღი. სავარაუდოდ, ისინი ცხენებზე არა ხშირად, არამედ კვირაში ერთხელ ნადირობდნენ.

ატაპუერკაში, ჩრდილოეთ ესპანეთში, აღმოჩენილია 400 000 წლის წინათ დათარიღებული ძვლები დაახლოებით 30 ჰაიდელბერგელი ადამიანისა. ეს, შესაძლოა, მათი რიტუალი იყოს. აღმოჩენილი ჰაიდელბერგელები ორმოში იყვნენ ჩაყრილები და ამ ორმოს „ძვლების ორმო“ უწოდეს. თუმცა, იმასაც ვარაუდობენ, რომ, შესაძლოა, 30-მდე ჰაიდელბერგელის სიცოცხლე რაიმე ეპიდემიას ან დაავადებას შეეწირა. ესპანელი ანთროპოლოგის, ეუდალდ კარბონელის, აზრით კი, ამგვარი განაწილება ასაკისა ძვლების ორმოში ადვილად ახსნადია. მისი აზრით, ახალგაზრდა ქალები, შესაძლოა, მშობიარობას გადაჰყოლოდნენ, ხოლო ახალგზარდა მამაკაცები - ბრძოლას. ეს მათთვის ის პერიოდია, როცა მათ ოჯახების დაცვაში უნდა მიიღონ მონაწილეობა, თუმცა ჯერაც არ არიან მზად ამისთვის. მეცნიერის აზრით, ეს ზუსტად ის პერიოდია, როცა ადამიანები ადრევე იღუპებიან. ასევე ის ამატებს, რომ, შესაძლებელია, ეს ახალგაზრდები გარეულმა ცხოველებმა იმსხვერპლეს.

გამომდინარე იქედან, რომ აღმოჩენილი ნამარხების ძირითადი ნაწილი ახალგაზრდებსა და ბავშვებს ეკუთვნოდათ, შესაძლებელია, ვივარაუდოთ, რომ ისინი ერთგვარი რიტუალების მსხვერპლნი იყვნენ. სხვა შემთხვევაში შეუძლებელია, გარდაცვლილები მხოლოდ ერთიდაიმავე ასაკის ყოფილიყვნენ.

მეორე მოსაზრების თანახმად, ერთად დამარხვაც ერთგვარი რიტუალი შეიძლებოდა ყოფილიყო.

ჰაიდელბერგელი ადამიანი ქვის დამუშავების ტექნიკა ძალიან წააგავდა ჰომო ერექტუსის ტექნიკას. ორივე მათგანის კი თანამედროვე ადამიანისას მოგვაგონებს.

დიდი ზომის ცხოველებზე ნადირობა სარისკო იყო, ჰაიდელბერგელი ადამიანები გრძელ შუბებს არჭობდნენ ცხოველებს, შუბები შესაძლებლობას იძლეოდა, შორი დისტანციიდან მოენადირებინათ მსხვერპლი. ისეთი შუბები, როგორიცაა, მაგალითად: შონინგენში აღმოჩენილი შუბი - შეიძლება, უძველესი ხის არტეფაქტი იყოს მსოფლიოში.

„ატაპუერკა კარგი ადგილი იყო საცხოვრებლად. ახლოს მდინარე ჰქონდათ და თანაც ადგილი შემაღლებული იყო, რაც ჰაიდელბერგელ მონადირისთვის მოსახერხებელი იყო, გამოქვაბულები კი მათ შესაძლებლობას აძლევდა, თავშესაფარი ჰქონოდათ“ - ამბობს მადრიდის მეცნიერებების ნაციონალური მუზეუმის პროფესორი ხოსე ბერმუდეს დე კასტრო.

ჰაიდელბერგელი ადამიანის მიერ შექმნილი იარაღები, ძირითადად, სანადიროდ და ცხოველების ‘დასაკლავად’ გამოიყენებოდა, ისინი უფრო ხშირად ხესა და ქვას იყენებდნენ.

ცხოველის ტყავი, შესაძლოა, თბილი და მოსახერხებელი ტანის სამოსი გამხდარიყო ჰაიდელბერგელი ადამიანისთვის, მით უმეტეს მათთვის, ვინც შედარებით ცივ გარემოში, ევროპაში, ცხოვრობდა, თუმცა ტანის სამოსის აღმოჩენა რთულია, რადგან ის მალე ნადგურდება. შესაბამისად, ჩვენ არ გაგვაჩნია უშუალო მტკიცებულება იმისა, რომ ისინი მართლაც იყენებდნენ ტანისამოსს. [21] [22] [23] [24] [25] [26]

მაუერ 1 რედაქტირება

ჰომო ჰეიდელბერგენსის პირველი განამარხებული ნიმუშის, მაუერ 1-ის, ქვედა ყბა 1907 წლის 21 ოქტომბერს გერმანიაში, მაუერში, ჰაიდელბერგისგან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 10 კილომეტრის დაშორებით აღმოაჩინეს. აქ ერთ-ერთმა მუშამ, დანიელ ჰარტმანმა, მღვიმეში შენიშნა ქვედა ყბის ნაშთი. მუშამ ის ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტის პროფესორს, ოტო სკოენტესაკს, გადასცა და მანვე დაადგინა, რომ განამარხებული ნიმუში იყო. ყბა კარგ მდგომარეობაში იყო, აკლდა მხოლოდ ერთი პრემოლარული კბილი, რომელიც საბოლოოდ ამავე ადგილას იპოვეს. ყბის ძვალი ძალიან მაგარია, რაც მის ძლიერ საღეჭ კუნთებზე მეტყველებს. განამარხებულ ნიმუშს ჰომო ერექტუსისა და თანამედროვე ადამიანის დამახასიათებელი ნიშნები აქვს. ევროპელმა მკვლევარებმა კლასიფიკაცია გაუკეთეს, როგორც ჰომო ერექტუს ჰეიდელბერგენსის, რაც ჰომო ერექტუსის ქვესახეობას წარმოადგენს. დღემდე არ წყდება კამათი ამის შესახებ, რადგან ზოგი ჰომო ჰეიდელბერგენსისს ნეანდერტალესისა და თანამედროვე ადამიანის უკანასკნელ წინაპრად მიიჩნევს ევროპასა და აფრიკაში, ხოლო დანარჩენი ფიქრობს, რომ ჰომო ჰეიდელბერგენსისი მხოლოდ ნეანდერტალელის წინაპარია და ის ევროპელი იყო. თავდაპირველად მისი ასაკი განსაზღვრეს 609 000-დან 40 000 წლამდე, ხოლო უკანასკნელი კვლებით დადგინდა, რომ ის დაახლოებით 600 000 ან 500 000 წლის არის. [27] [28] [29]

კაბვეს თავის ქალა რედაქტირება

კაბვე 1 შვედმა მეცნიერმა, ტომ ზვიგლარმა, 1921 წელს ზამბიის დედაქალაქში, კაბვეს ტყვიისა და თუთიის მაღაროში იპოვა. 1921 წელს არტურ სმიტ ვუდვარდმა დადგინა, რომ თავის ქალა ჰომო რჰოდესიენსისს ეკუთვნოდა. დღეს მეცნიერთა უმეტესობა თანხმდება, რომ ის ჰომო ჰეიდელბერგენსისია. ასევე თავის ქალაზე დაყრდნობით თვლიან, რომ ჰომო ჰეიდელბერგენსისი ანატომიურის მსგავსების გამო თანამედროვე ადამიანის პირდაპირი შთამომვალია. ამას გარდა, აქვე სხვა ინდივიდის ზედა ყბა, გავის ძვალი, დიდი წვივის ძვალი და ორი მენჯის ფრაგმენტიც იპოვეს. თავდაპირველად, ის “რჰოდესელ კაცად“ დაასახელეს, მაგრამ დღეს ის კაბვეს ქალად მოიხსენიება. [30] [31]

სალდანას თავის ქალა რედაქტირება

სალდანას თავის ქალა ჰომო ჰეიდელბერგის განამარხებული ნიმუშია, რომელიც 1953 წელს არქეოლოგ კეიტ ჯოლმა სამხრეთ აფრიკაში, ელანდსფონტეინში, იპოვა. ეს ყველაზე სამხრეთული ჰომინიდის ნიმუშია, რომელიც თარიღდება 500,000-დან 200,000 წლამდე. სალდანას თავის ქალა ძალიან ჰგავს კაბვეს თავის ქალას, რადგან მათ ორივეს აქვს დიდი წარბის რკალი, ფართო და ირიბი შუბლი და მოგრძო თავის ქალა. [32] [33]

პეტრალონა 1 რედაქტირება

პეტრალონა 1-ის თავის ქალა საბერძნეთში, პეტრალონას გამოქვაბულში 1959 წელს იპოვეს და ის, დაახლოებით, 350,000-დან 150,000 წლამდე თარიღდება. 1997 წელს თავის ქალას „გამოუცნობი“ დაარქვეს, რადგან მას ერთად აქვს ჰომო ერექტუსის, ჰომო ჰეიდელბერგენსის, ნეანდერტალელისა და ჰომო საპიენსის დამახასიათებელი ნიშნები. კერძოდ, მას აქვს ჰომო ერექტუსის ნაკვთები - გამოწეული წარბის რკალი, სქელი თავის ქალა. ასევე, სხვა დამახასიათებელ ნიშნებთან ერთად, დიდი ტვინი, რომელიც უფრო გვიანდელ ჰომოებს ახასიათებდათ, როგორც ნეანდერტალელს და თანამედროვე ადამიანს (ჰომო საპიენსს). ასევე აქვე იპოვეს ცხოველის განამარხებული ნიმუში, რომელიც, დაახლოებით, 350,000 წლით თარიღდება. მიუხედავად იმისა, რომ ქვედა ყბა დაკარგულია, თავის ქალა თითქმის მთლიანია და ძალიან ჰგავს არგოს (საფრანგეთი), ბოდოსა (ეთიოპია) და კაბვეს (ზამბია) თავის ქალებს. ბევრი მკვლევარი მას ჰომო ჰეიდელბერგენსისად მიიჩნევს, როგორც ნეანდერტალელისა და ჰომო საპიენსის საერთო წინაპარს. საბერძნეთის მთავრობამ უარი თქვა გამოკვლევაზე, მის ასაკსა და წარმოშობაზე დავა უკვე ნახევარ საუკუნეზე მეტია გრძელდება. [34] [35] [36]

არგო 21 რედაქტირება

1971 წლის 22 ივლისს აღმოსავლეთ პირინეის დეპარტამენტში, სოფელ ტაუტაველში, პროფესორ ჰენრი დე ლუმლის გუნდმა 7 წლიანი გათხრების შედეგად გამოქვაბულ კონ დე ლარგოში აღმოაჩინა 450 000 წლის განამარხებული თავის ქალა. მას შემდეგ, რაც ტაუტაველი კაცი აღმოაჩინეს, ყოველწლიური გათხრების შედეგად იპოვეს ასზე მეტი განმარხებული ნიმუში, რაც ერთ-ერთ უმდიდრეს პრეისტორიულ გამოქვაბულს ხდის ევროპაში. არგოს გამოქვაბული, რომელიც ძალიან ახლოს არის სოფელთან, პერიოდულად იყო დასახლებული 690 000 და 35 000 წლის წინ. თუმცა, მეცნიერები ზუსტად ვერ ამბობენ, იყო თუ არა არგო 1 ჰომო ჰეიდელბერგენსისი, რადგან მისი მორფოლოგიური დამახასიათებელი ნიშნები ეკუთვნის ჰომოს, რომელიც წინ უძღოდა ნეანდერტალელს. [37]

ბოდოს თავის ქალა რედაქტირება

ბოდოს თავის ქალა ჯონ კალბის ექსპედიციის ჯგუფმა 1976 წელს მდინარე ავაშის დაბლობთან ეთიოპიაში აღმოაჩინა. თავდაპირველად ალემაიუ ასფავმა და ჩარლზ სმარტმა იპოვა სახის ქვედა ნაწილი, ხოლო ორი კვირის შემდეგ პოლ ვაითჰედმა და კრეიგ ვუდმა აღმოაჩინეს სახის ზედა ნაწილი. თავის ქალა 600,000 წლით თარიღდება და ჰომო ერექტუსისა და ჰომო საპიენსის შუალედური ფორმები აქვს, თუმცა ბევრ პალეოანთროპოლოგს ის ჰომო ჰეიდელბერგენსად მიაჩნია, რადგან თავის ქალა ძალიან ჰგავს კაბვესა (ზამბია) და პეტრალონას (საბერძნეთი), რომლებსაც ასევე ჰომო ჰეიდელბერგენსისად თვლიან. თავის ქალას უჩვეულო გარეგნობა აქვს, რამაც მის კლასიფიცირებაზე დავა გამოიწვია. ჰომო ერექტუსის მსგავსად, მასაც აქვს განიერი მასიური სახე და დიდი წარბის რკალი. მისი სახე ყველა აღმოჩენილ განამარხებულ ნიმუშებს შორის უდიდესია. ტვინის მოცულობა კი ჰომო საპიენსისას უტოლდება, ასევე ცხვირის ძვალიც თანამედროვე ადამიანის მსგავსია. აქვეა ნაპოვნი დიდი რაოდენობით ცხოველთა განამარხებული ნიმუშები და ასევე ქვის ხანის იარაღები. [38] [39] [40]

ბოქსგრუველი კაცი რედაქტირება

1993 წელს ბრიტანელმა მეცნიერებმა ლა-მანშის სრუტისგან რამდენიმე მილის მოშორებით ბოქსგრუვში აღმოაჩინეს ბოქსგრუველი კაცის დიდი წვივის ძვალი, რამდენიმე კბილთან, უამრავ ცხოველის განამარხებულ ნიმუშთან და ასობით ანატკეჩთან ერთად. ძვალი დათარიღებულია 478 000-დან 524 000 წლამდე. იმ დროისთვის ჰომო ჰეიდელბერგენსისი ბინადრობდა დღევანდელი საფრანგეთისა და ინგლისის ტერიტორიაზე (იმ დროს ეს ადგილები ერთ მთლიანობას წარმოადგენდა). დაადგინეს, რომ ბოქსგრუველი კაცი ცხოველმა, სავარაუდოდ, ლომმა ან მგელმა, დაღრღნა და მისგან მხოლოდ დიდი წვივის ძვალი შემორჩა. ძვალზე დაყრდნობით დაასკვნეს, რომ ინდივიდს ძალიან ძლიერი ფეხის კუნთები ჰქონდა. რაც შეეხება მის კბილებს, ისინი წვივის ძვლის აღმოჩენის ადგილიდან, დაახლოებით, ერთი მეტრის დაშორებით იპოვეს. სავარაუდოდ, წვივის ძვალიც და კბილებიც ერთ ინდივიდს ეკუთვნოდა. კბილები ძალიან ჰგავს პირველად აღმოჩენილ ჰომო ჰეიდელბერგენსისს, მაუერ 1-ს. [41] [42]

ძვლების მაღარო რედაქტირება

1992 წელს ესპანურმა გუნდმა ჩრდილოეთ ესპანეთში, ატაპუერკის მთების ძველების მაღაროში აღმოაჩინა 5500-ზე მეტი ჰომინიდის ძვალი. აქვე აღმოაჩინეს გადაშენებული დათვისა და სხვა ხორცის მჭამელთა ძვლები. აქ საჭმლისა თუ რამე ხელსაწყოს არანაირი კვალი არ არის, გარდა ერთადერთი ანატკეჩისა, რომელსაც, სავარაუდოდ, რიტუალური დატვირთვა ჰქონდა დაკრძალვის ცერემონიალში. ჰომო ჰეიდელბერგენსისის განამარხებული ნაშთების 80%-ზე მეტი სწორედ ამ ადგილას არის აღმოჩენილი.

28 ინდივიდის განამარხებული ნაშთი, დაახლოებით, 430 000 წლით თარიღდება. მეცნიერებს შორის დღემდე მიდის კამათი მათს კლასიფიკაციაზე. აქ აღმოჩენილი ნიმუშები მორფოლოგიურად ჰგავს ნეანდერტალელს, ჰომო ჰაბილისის შთამომავალს. მიტოქონდრიული დნმ-ის ანალიზის საფუძველზე დაასკვნეს, რომ ისინი არა ნეანდერტალელებს, არამედ დენისოვანებს ენათესავებოდნენ. ჯერჯერობით მიტოქონდრიული დნმ არ ასახავს ამ პოპულაციების კავშირის სრულ სახეს. ბირთვული დნმ ამ ორი სახეობის თანმიმდევრობას გვამცნობს, რის თანახმადაც ძვლების მაღაროს ჰომინიდები ნეანდერტალელებთან იყვნენ დაკავშირებული და არა დენისოვანებთან, რაც მიგვანიშნებს, რომ ნეანდერტალელები და დენისოვანები ერთმანეთს 430 000 წლის წინ დაშორდნენ. [23] [43]

თავის ქალა N5 „მიგელონი“ - მიგელონი, დაახლოებით, 30 წლის იყო, რომელიც სეფსისით გარდაიცვალა. მის მარცხენა ზედა ყბაზე მნიშვნელოვანი ცვლილება შეინიშნება. სავარაუდოდ, კბილები ძლიერი დარტყმისგან ჩაემსხვრა, შემდეგ კი ღრძილში ანთება განვითარდა.

მხრის ძვალი 2 - ეს ეკუთვნოდა 1,75 მ ზრდასრულ მამაკაცს. გაყოფილი იყო სამ ნაწილად და აღადგინეს. ერთ-ერთია აქ აღმოჩენილ მწირე რაოდენობის ძვლებს შორის.

ხელი იქსი - ხელი 22 ძვლისგან აღადგინეს. ძალიან ჰგავს თანამედროვე ადამიანის ხელს, თუმცა მთავარი განსხვავება უფრო ფართო დისტალურ ფალანგებში ჩანს. ინდივიდისთვის ხელი ძალიან მოსახერხებელი უნდა ყოფილიყო.

მენჯი „ელვისი“ - ეს მენჯის ძვალი დაახლოებით 45 წლის მამაკაცს ეკუთვნოდა. ეს ყველაზე კარგად შემონახული განამარხებული მენჯია. მისი სიგანე მამაკაცის ახოვან აღნაგობაზე მეტყველებს. დაახლოებით, 1,70 მ და 100 კგ უნდა ყოფილიყო.

დიდი წვივის ძვალი 1 - ძვალი არის საკმაოდ მსხვილი, რაც ინდივიდის სიძლიერეზე მიგვანიშებს.

ფეხი „ვისენტე დელ ბოსკე“ - აღდგენილი მარჯვენა ფეხი, რომელიც 1,73 მ და 90 კგ მამაკაცს ეკუთვნოდა. [27] [44]

What is the 1619 project?

The 1619 Project is a long form journalism effort published in The New York Times and The New York Times Magazine that attempts to address the consequences of slavery and the experiences and contributions of Black Americans and place it at the center of the country's historical narrative. It was first published in The New York Times Magazine in August 2019 to mark the 400th anniversary of the arrival of the first enslaved Africans in the English colony of Virginia.

Senate Minority Leader Mitch McConnell stirred a controversy — and criticism from leaders of his alma mater, the University of Louisville — when he said he doesn't see 1619 as one of U.S. history's most important dates.

"I think this is about American history and the most important dates in American history. And my view — and I think most Americans think — dates like 1776, the Declaration of Independence 1787, the Constitution 1861-1865, the Civil War, are sort of the basic tenets of American history,” McConnell said during an appearance at the University of Louisville.

“There are a lot of exotic notions about what are the most important points in American history. I simply disagree with the notion that The New York Times laid out there that the year 1619 was one of those years," McConnell said.

U of L's interim senior associate vice president for diversity and equity, Dr. V. Faye Jones, sent out a campuswide email on May 6 in which she said McConnell's comments "are quite troubling for American descendants of slaves, our allies and those who support us."

"To imply that slavery is not an important part of United States history not only fails to provide a true representation of the facts, but also denies the heritage, culture, resilience and survival of Black people in America," Jones said in the email.

IndyStar reporter MJ Slaby contributed to this story.

Dwight Adams is a digital producer on Gannett's Midwest Digital Optimization Team. He can be reached on Twitter @hdwightadams.

Watch the video: Petralona cave u0026 man discovery (August 2022).